Moore zagrał Moore’a na bluesowych Zaduszkach
Ponadczasowe utwory Gary’ego Moore’a oraz bluesowe standardy zabrzmiały podczas koncertu w Miejskim Domu Kultury-Domu Środowisk Twórczych. Przypomniał je Jack Moore, syn zmarłego przedwcześnie artysty i równie sprawny gitarzysta. Towarzyszyli mu wyśmienici polscy muzycy, z wokalistą Szymonem Pejskim i gitarzystą Bogdanem Topolskim na czele.
Koncerty zaduszkowe, jazzowe i bluesowe, organizowano w MDK-DŚT regularnie, a po pewnej przerwie powrócono do tej zacnej tradycji. Głównym bohaterem sobotniego koncertu był rzecz jasna legendarny Gary Moore (1952-2011), ale przy okazji przypomniano też innych wybitnych muzyków i kompozytorów, choćby Petera Greena (1946-2020), Alberta Kinga (1923-1992) czy Andrew C. Williamsa (1916-2004), których utwory Moore przez lata wykonywał i nagrywał, a z niektórymi również współpracował. Dorobek Moore’a od kilku lat przypomina zespół doskonale w Łomży znanego basisty Łukasza Gorczycy, który zaprosił do współpracy syna artysty i pod różnymi nazwami, najpierw jako Gary Moore Tribute Band, teraz zaś Moore Plays Moore nie tylko koncertuje, ale również nagrywa. Album „Moore Plays Moore Acoustic” jest, zgodnie z tytułem, spojrzeniem na dokonania Moore’a w wydaniu akustycznym, ale na koncertach świetnie odnajdujący się w bluesowej stylistyce, wszechstronny wokalista Szymon Pejski, Jack Moore, Bogdan Topolski, Łukasz Gorczyca i Tomasz Dominik grają już elektrycznie, z powodzeniem wracając do czasów świetności białego bluesa i blues rocka.
Potwierdził to już otwierający koncert klasyk „Oh, Pretty Woman” z repertuaru Alberta Kinga, a z każdym kolejnym utworem było tylko lepiej. Najwięcej utworów, bo aż siedem, pochodziło z multiplatynowego albumu „Still Got The Blues”, którym w roku 1990 Gary Moore z ogromnym powodzeniem wrócił do bluesa i blues rocka, od którego zaczynał jako nastolatek w Skid Row: od wspomnianego openera aż do finałowego, entuzjastycznie przyjętego przez publiczność evergreenu „Still Got The Blues (For You)”. Zespół przypomniał też jednak mniej znane kompozycje, choćby „The Blues Is Alright” i „Just Can’t Let You Go”. Nie zabrakło również dokonań Thin Lizzy, zespołu, z którym Gary Moore współpracował kilkakrotnie, zarówno jako muzyk sesyjny, jak też pełnoprawny członek. „Don't Believe A Word”, znany również z solowego debiutu Moore’a, nie był tu sumie zaskoczeniem, bowiem zespół wykonuje go od lat, łącząc obie wersje, wolną i szybką, został również zarejestrowany na płycie, ale bis już owszem.
Okazał się nim pierwszy przebój Thin Lizzy, oryginalnie wydany w roku 1972 tylko na singlu „Whisky In The Jar” i właśnie w utworach rozsławionych przez Phila Lynotta (1949-1986) gitarowy duet Jack Moore/Bogdan Topolski lśnił najpełniejszym blaskiem, prezentując trademarkowe unisona i błyskotliwe solówki, niczym ich wielcy poprzednicy Robertson/Gorham, Gorham/White i Gorham/Moore. Nie można też nie docenić świetnej sekcji Łukasz Gorczyca i Tomasz Dominik, grających bardzo oszczędnie, ale zapewniających idealną podstawę rytmiczną do solowych popisów obu gitarzystów. W sumie szkoda, że zespół pominął album „Black Rose (A Rock Legend)”, zwłaszcza finałową kompozycję tytułową, jedyne pełnoprawne dokonanie Moore’a z Thin Lizzy oraz jazzrockowe dokonania Colosseum II, w którym gitarzysta sporo komponował, ale zmiany w setliście potwierdzają, że może kiedyś i na nie przyjdzie pora. Zabrzmiał za to poruszający blues „I Loved Another Woman” Petera Greena, znany z długogrającego debiutu Fleetwood Mac, nagrany przez Gary’ego Moore’a na album-hołd „Blues For Greeny”, kolejny z mocnych punktów tego bardzo udanego i świetnie przyjętego przez publiczność koncertu.
Wojciech Chamryk







