„Drzewo” i „Siła patyny” na Walizce
Plenerowe widowisko „Siła patyny” Teatru Asocjacja 2006 na Starym Rynku zakończyło trzeci dzień 39. Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Walizka. Wcześniej odbył się inny spektakl plenerowy – Teatr Atofri zaprezentował na terenach zielonych w pobliżu Sanktuarium Miłosierdzia Bożego kameralne przedstawienie „Drzewo”.
Sobota na Walizce należała w nurcie pozakonkursowym do teatrów poznańskich. Teatr Atofri ponownie zaprezentował spektakl z naturą w tle. Teoretycznie był on adresowany do najmłodszych widzów, ale jego uniwersalna wymowa i nader ważkie przesłanie okazały się interesujące również dla dorosłych odbiorców. Miejsce, zadrzewiony teren pomiędzy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego i Parkiem Jana Pawła II – Papieża Pielgrzyma, wybrano nieprzypadkowo, ponieważ drzewa, a szerzej przyroda jako taka, odgrywały w tym spektaklu równie ważną rolę jak Marta Wichłacz i Beata Bąblińska, również autorka koncepcji i reżyserka całości. Zaprosiły one widzów, wraz z flecistką Pauliną Graś-Łukaszewską i perkusistką Beatą Polak, nie tylko na spacer do lasu, ale również w głąb samego siebie.
Było to możliwe dzięki kojącej, niespiesznej atmosferze i takiej też, inspirowanej barokiem, lirycznej muzyce. Tytułowe „Drzewo” można było poznać dogłębnie, od korzeni do liści, a do tego zachwycić się pięknem przyrody oraz otaczającego nas świata. Taka chwila zatrzymania się i relaksu na łonie przyrody okazała się niezwykle ożywcza, zwłaszcza przy iście tropikalnych upałach, bardzo dających się wszystkim we znaki.
Wieczorny spektakl „Siła patyny” Teatru Asocjacja 2006 na Starym Rynku był wydarzeniem zupełnie innego rodzaju. Piotr Tetlak, również jeden z aktorów, stworzył bowiem wielkie, plenerowe widowisko-paradę, oryginalnie dedykowane przedwcześnie zmarłemu mistrzowi starszych aktorów Asocjacji 2006, profesorowi Jarosławowi Maszewskiemu i zaprezentowane podczas festiwalu Malta przed trzema laty. W Łomży miało ono bardziej uniwersalną wymowę, nie tylko z racji odniesień do lokalnych legend czy aktualnych wydarzeń, jak powrót do miasta kolei. Dominował motyw wędrówki, zaakcentowany przemieszczaniem się artystów przez Stary Rynek, do czego wykorzystywano nie tylko różne, nierzadko bardzo oryginalne, mniejsze pojazdy, ale też samochodową, efektownie ozdobioną platformę. Była ona niejako centralnym punktem widowiska, dzięki rozlokowanym na niej performerom, grającym na żywo muzykom oraz Mikołajowi Fajferowi-Narratorowi. Równie wyrazistą, chociaż niemą rolę, stworzył Piotr Charytoniuk, wcielający się w Alter ego, przedstawiony również jako Alter ego artysty tego miejsca. Publiczność bardzo życzliwie przyjęła też szczudlarzy, których popisy dla wielu widzów są już nieodłączną częścią Walizki, niezależnie od tematyki spektaklu. Platforma nie była jedynym dużym obiektem mobilnym wykorzystanym w przedstawieniu, bowiem w jego drugiej części na rynku pojawił się Pegaz a.k.a. Perszeron, czyli zestawienie artystycznego natchnienia z przyziemną codziennością. Zaakcentowano również palącą potrzebę wolności, wpływ na wszystko upływającego czasu oraz wspólnotowość, szczególnie w kontekście spotkania mieszkańców Łomży z artystami.
Była to więc wyprawa, która nikogo nie pozostawiła obojętnym, mimo wielowymiarowego, głębokiego przekazu, jakże zgodnego z hasłem tegorocznej Walizki „Teatr – mosty porozumienia”.
Wojciech Chamryk
